پیشکسوت قایقرانی کشورمان گفت: به نظر من اگر امروز میبینیم که تیمهای ملی کشورمان در مسابقات مختلف این موفقیتها را کسب میکنند به دلیل توجه فدراسیون به همین نکته و پرورش اصولی مربیان و فعالیت آنها در استانهای مختلف در سالهای اخیر است.
به گزارش روابط عمومی فدراسیون قایقرانی ناصر صفرخانی یکی از پیشکسوتان قایقرانی کشور که ابتدا به عنوان عضوی از تیم ملی کشورمان و سپس به عنوان مدرس مربیگری زحمات زیادی برای قایقرانی کشور کشیده است، ضمن عرض تبریک سال نو و آرزوی شادکامی برای تمام هموطنان در رابطه با نحوه آشناییاش با این رشته توضیح داد: خب من ابتدا شناگر بودم و هر روز تمرینات در تمرینات شنا شرکت میکردم. تقریبا در یکی از روزهای سال ۵۰ بود که هم داخل استخر بچههای قایقرانی را دیدم که میخواستند برای ورود به این رشته شنای خود را تقویت کنند و در یک روز مشخص برای ورود به این رشته امتحان شنا بدهند. از آنجایی که شنای من هم خوب بود و از این بابت مشکلی نداشتم من هم در این امتحان شرکت کردم و خب طبیعتا قبول شدم.
او ادامه داد: به این ترتیب من جذب رشته تورینگ شدم البته ابتدا تنها هدف من از قایقرانی تقویت بدنم برای بهتر شدن رکوردم در شنای پروانه بود. آن زمان هفتهای دو جلسه صبح تا غروب در سد کرج تمرین میکردیم. پس از گذشت چند سال در مسابقات قهرمانی کشور جوانان که شرکت کردیم، مقام اول را به دست آوردم و بلافاصله سال بعد آن در رده بزرگسالان شرکت کردم که آنجا هم مدال نقره را در مسابقه کسب کردم و از آنجا شد که به اردوی تیم ملی دعوت شدم و تمریناتمان در استادیوم آزادی آغاز شد.
صفرخانی در خصوص روند رشد قایقرانی در کشور ایران اظهار کرد: اولین قایقهای کایاک در سالهای ۵۵ یا ۵۶ وارد ایران شد. ما اولین حضورمان در مسابقات بینالمللی را سال ۵۸ در مسابقات قهرمانی جهان در اسپانیا تجربه کردیم، سپس در مسابقات قهرمانی آسیا در ژاپن و مسابقات دیگر شرکت کردیم. خب در واقع قایقرانی در ایران از همان ابتدا به این صورت پیشرفته نبود و در طول همین مسابقهها و سفرهایی که ورزشکاران و مربیان به کشورهای دیگر رفتند نکات مربوط به این رشته را یاد گرفتند.
وی افزود: بعدها با خرید تجهیزات به روز قایقرانی و برگزاری کلاسهای مربیگری توسط مربیان خارجی در داخل کشور و حضور مربیان داخلی در دورههای مربیگری کشورهای خارجی موجب شد که علم مربیان این رشته بالاتر برود و نفرات با استعدادی به قایقرانی معرفی شوند.
صفرخانی در مورد فعالیتش در قایقرانی پس از خارج شدن از تیم ملی بیان کرد: من به دلیل علاقهای که به قایقرانی داشتم همیشه سعی کردم پس از خروج از تیم ملی فعالیتم در این رشته را زمینههای مختلف حفظ کنم. در ابتدا به عنوان عضوی از کمیته فنی و دبیر هیات قایقرانی استان تهران فعالیتم را آغاز کردم. بعدها به عنوان مربی تیم ملی دراگونبوت برای مدتی قعالیت کردم. البته بعد از آن برای مدتی از قایقرانی دور بودم و بیشتر درگیر مسائل زندگی شخصی بودم تا اینکه در سالهای اخیر به اصرار یکی از دوستان دوباره برای همکاری و کمک در کمیته فنی تهران و برگزاری مسابقات در کنار هیات استان تهران فعالیت کردم.
او در پایان با تاکید بر لزوم شرکت مربیان در دورههای مختلف گفت: من در طول زمان تاثیر شرکت مربیان در دورههای بینالمللی و فراگرفتن علم به روز را در روند پیشرفت این رشته دیدهام و به نظر من اگر امروز میبینیم که تیمهای ملی کشورمان در مسابقات مختلف این موفقیتها را کسب میکنند به دلیل توجه فدراسیون به همین نکته و پرورش اصولی مربیان و فعالیت آنها در استانهای مختلف در سالهای اخیر است.
